ένας κύκλος κλείνει...

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.»

Κ. Καβάφης

Συναδέλφισσες.

Αγαπητοί Συνάδελφοι.

Μετά από τέσσερα χρόνια που υπήρξα Διευθυντής του ΕΠΑΛ Κρυονερίου  νοιώθω την ανάγκη να αποχαιρετήσω τους ανθρώπους με τους οποίους μαζί πορευτήκαμε και στα δύσκολα και στα ευχάριστα.

Το ταξίδι μου μαζί σας τελειώνει τυπικά στις 31 του Ιούλη του τρέχοντος έτους.

Το ταξίδι αυτό στην πραγματικότητα ξεκίνησε το 1976.

Το πλοίο τότε ονομαζόταν ΑΣΕΤΕΜ – ΣΕΛΕΤΕ.  Είναι αυτό που μετά την 4χρονη εκπαιδευτική δοκιμασία, μου  έδωσε το Πτυχίο του δόκιμου ναυτικού της μάθησης. Έκτοτε μπάρκαρα με αρκετά καράβια, τα οποία με τη «φρεσκάδα της θάλασσας» τους μαθητές, τα μέλη του πληρώματος, εκπαιδευτικούς, τον καπετάνιο διευθυντή με καθοδήγησαν,  συμπληρώνοντας την παιδαγωγική θεωρητική γνώση των σπουδών μου.

Πριν από τέσσερα χρόνια ανέλαβα αυτό το καραβι, το ΕΠΑΛ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ, που έπρεπε από τη θέση του καπετάνιου-διευθυντή και με τη συνεργασία όλου του προσωπικού να μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε το σκοπό του ταξιδιού του.

Το ΕΠΑΛ Κρυονερίου είναι  να ολοκαίνουργιο σκαρί, γρήγορο, ευέλικτο και αποφασισμένο να ταξίδευε σε νέους τόπους, διασχίζοντας και ταράζοντας τα λιμνάζοντα νερά της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Και το έκανε έχοντας στο πλήρωμα του εκπαιδευτικούς με όνειρα, με ελπίδες και προσδοκίες για μια εκπαίδευση όπως την ονειρεύεται κάθε εκπαιδευτικός και κάθε εκπαιδευόμενος, για μια εκπαίδευση όπως αρμόζει σε μια χώρα κοιτίδα του πολιτισμού, τη χώρα μας.

Το ταξίδι συνεχίζεται, αλλά ο ιδιοκτήτης θέλει ν’ αλλάξει καπετάνιο. Έτσι σ’ αυτό το τελευταίο ταξίδι για μένα, είχα την τύχη και την τιμή να σας έχω συνταξιδιώτες, συνεργάτες, συγκυβερνήτες, αλλά και το σημαντικότερο, καλούς φίλους. Γιατί δεν θα είχαμε καταφέρει να στήσουμε το σχολείο των ονείρων μας αν οι μεταξύ μας σχέσεις δεν ήταν άριστες, αν ο ένας δεν στήριζε τον άλλο και όλοι μαζί τους μαθητές μας.

Γιατί οι μαθητές μας και η μόρφωση τους  ήταν το ιερό τελικό ζητούμενο.

Γι αυτούς ήμασταν στο σχολείο.

Γι αυτούς διδάσκαμε.

Γι αυτούς τα εκπαιδευτικά slides, τα power points, οι διαφάνειες, οι σημειώσεις.

Γι αυτούς πήραμε συχνά πρωτοβουλίες και ρίσκα παρακάμπτοντας γραφειοκρατικές διαδικασίες και δημιουργήσαμε στα μέτρα του δυνατού, ένα πρότυπο, ανοιχτό σχολείο με δράσεις και ιδέες που πολλά σχολεία θα ζήλευαν.

Και τα παιδιά μας βίωσαν το σχολείο σαν δεύτερο σπίτι τους και μας προσέφεραν την αγάπη τους απλόχερα και κατανόησαν ότι οι αυστηροί κανόνες που είχαμε θεσπίσει ήταν για την δική τους ασφάλεια και αν και γκρίνιαζαν λίγο την αποδέχτηκαν και την  στήριξαν.

Για όλα αυτά αισθάνομαι εξαιρετικά υπερήφανος και τυχερός και θα ήθελα τώρα να εκφράσω την αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου προς μαθητές και καθηγητές.

Το ΕΠΑΛ είναι ένα σχολείο που μέσα σε τρία χρόνια οι απόφοιτοί του παίρνοντας το ΠΤΥΧΙΟ τους μπαίνουν στην παραγωγική διαδικασία, φορολογούνται, πληρώνουν στα ασφαλιστικά ταμεία και στηρίζουν την εθνική οικονομία και ανάπτυξη, επίσης πάιρνωντας το ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ μπορούν να συνέχισουν τις σπουδές τους προς την 3βάθμια εκπαιδευση.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες.

Στην πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας, η εκπαίδευσή μας, πρέπει και απαιτείται, τις δύσκολες αυτές ώρες, από όλους μας αλληλεγγύη, ενότητα και αγάπη.
Η εκπαίδευση πρέπει να μείνει έξω από το κλίμα της όποιας αντιπαράθεσης γέννησε μεταξύ άλλων η κρίση, γιατί είναι η πιο σοβαρή και συγχρόνως εθνική υπόθεση, γιατί συνδέεται άμεσα και έμμεσα με όλες τις πολιτικές αλλά κυρίως με το μέλλον της χώρας μας.
Η εκπαίδευση των παιδιών, των μαθητών μας είναι η σημαντικότερη ελπίδα του λαού μας για το αύριο. Γι' αυτό πρέπει να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο και όλοι μαζί δίπλα στους μαθητές μας.
Διδάσκοντάς τους, με λόγο και έργο να μη σκύβουν ποτέ το κεφάλι. Τις δυσκολίες να τις
αντιμετωπίζουν σαν προκλήσεις και να μη πάψουν ποτέ να αγωνίζονται και να χαμογελούν, γιατί το χαμόγελο τους, τρομοκρατεί όσο τίποτα άλλο αυτούς που προσπαθούν να τους φοβίσουν.

Τα συναισθήματα είναι έντονα. Αλλά δεν πρέπει να μας παρασύρουν.

Σε λίγες βδομάδες τελειώνει μια εποικοδομητική περίοδος συνεργασίας, σχέσεων τυπικών-προσωπικών-φιλικών, που στόχο είχαν (ακόμα έχουν) τη στήριξη του ατόμου –μαθητή, καθηγητή –τη μάθηση (αμφίδρομη μετάδοση γνώσης), γιατί και οι μαθητές μας,  μας δίνουν.

Όμως τι τελειώνει;

Τελειώνει μια 4ετής επαφή συνδημιουργίας στο χώρο του ΕΠΑΛ Κρυονερίου, καθότι τελειώνει η θεσμοθετημένη διάρκεια της θητείας του διευθυντή του σχολείου.

Συνδημιουργίας και επικοινωνίας και με την κοινωνία - συλλόγους γονέων, φορείς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Περιφεριακούς συμβούλους, Δημάρχους - σε κάθε ευκαιρία, προγραμματισμένη ή μή, με υπεύθυνο λόγο ενημέρωνα για το σχεδιασμό και τον προγραμματισμό τής σχολικής λειτουργίας, που στόχευαν στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υποστήριξη, και επιπλέον να δώσόυμε λύσεις σε χρονίζοντα καθώς και σε καθημερινά προβλήματα.

 
 Είναι δύσκολο όταν εκτός των τυπικών σχέσεων σ’ ένα εργασιακό χώρο αναπτύσσεται ένα δέσιμο μεταξύ των συντελεστών, διεύθυνσης-εκπαιδευτικών-μαθητών.

Αυτό συμβαίνει και με κάθε καθηγητή που φεύγει κάποια στιγμή από ένα σχολείο.

Κάθε φορά που γίνεται κάτι τέτοιο, όλοι αρχίζουμε να μαζεύουμε τα «χαρτάκια», τις «εικόνες», τις «αιωρούμενες λέξεις», τις «ατάκες», τις «αγκαλιές», το «χτύπημα στην πλάτη» και προσπαθούμε να φτιάξουμε την εικόνα του. Όλοι μας θυμόμαστε τον καθηγητή/τρια που να μας έχει εμπνεύσει.

Μπαίνοντας στη θέση του παρατηρητή βλέπω ότι ο κος «Μάρκος» που φεύγει,

Ζει μέσα στην κοινωνία και δρά σε πεδίο αντιθέσεων-συγκλίσεων, στρατευμένος στην υπόθεση της παιδείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης  και της δημοκρατίας.
Προωθεί την ανοιχτή εκπαίδευση, την ανοιχτή μάθηση και την ανοιχτή σκέψη
Αντέχει και προωθεί τη γνωστική ανεξαρτησία των μαθητών/τριών.
Δεν παρασύρεται από το ναρκισσισμό των γνώσεων που έχει
Αξιοποιεί την εξουσία της θέσης του για να διευρύνει τα όρια της δημοκρατίας
Δεν αστυνομεύει και δεν επιτηρεί την εκπαιδευτική διαδικασία. Αναζητάει τις προϋποθέσεις για αυθεντική συμμετοχή
Έχει «έμμονες ιδέες»  και πάθος για το βιβλίο και τη γνώση. Είναι αυτό που τον κάνει «μεταδοτικό»
Σέβεται, αναγνωρίζει και αξιοποιεί τα λάθη
Αποδομεί τα αυτονόητα και τα δεδομένα που συντηρούν και διαιωνίζουν
Ζει και την ώρα που εργάζεται, με επίμονη άσκηση «ασύδοτης εντιμότητας»
Απολαμβάνει τους δεσμούς αμοιβαιότητας, αναγνώρισης και σεβασμού προς τους συναδέλφους
Αποφεύγει την ιδιώτευση, την απομόνωση και τον ατομικισμό
Διαπραγματεύεται με τους μαθητές/τριες το νόημα που έχουν τόσο αυτά που γίνονται όσο και αυτά που δε γίνονται
Είναι φορτωμένος με υποχρεώσεις και ευθύνες που αν και αναχαιτίζουν την ανεξαρτησία του, την εμπλουτίζουν
Είναι δρομέας του δρόμου αντοχής του στοχασμού και της κριτικής σκέψης
Δεν περιορίζεται τυπολατρικά  στις υποχρεώσεις του. Τις υπερβαίνει για να δημιουργεί
Ανιχνεύει και απολαμβάνει το πλαίσιο της σχετικής του αυτονομίας για να απελευθερώνει και να εμπλουτίζει την παιδαγωγική συνάντηση
Ασκεί πολιτική παιδαγωγική, σεβασμό και αναγνώριση του άλλου
Την παιδαγωγική της  κοινωνικής δικαιοσύνης, της μέριμνας, της έγνοιας, της φροντίδας
Την παιδαγωγική της θετικής διάκρισης υπέρ αυτών που έχουν περισσότερη ανάγκη
Την παιδαγωγική της αισιόδοξης πρότασης για τη ζωή
Το να είσαι παιδαγωγός/καθηγητής σημαίνει από τη μια πως βρίσκεσαι αφενός σ’ ένα δίκτυο δώρων, ανταλλαγών και υποχρεώσεων που συγκροτούν τις κοινωνικές και παιδαγωγικές σχέσεις και αφ’ ετέρου δρας σ’ ένα πεδίο αντιφάσεων, συγκρούσεων και  αντιθέσεων με τρόπο που να συντελείς στη αξιοποίησή τους και το μετασχηματισμό τους σε πράξη αλλαγής.
Δεν ξέρω αν όλα αυτά ανταποκρίνονται σε μένα, αλλά ισχύουν για το μεγαλύτερο σύνολο των στρατευμένων με την παιδεία «δασκάλων».

Με τους Γονείς και Κηδεμόνες, βρισκόμουν σε τακτική επαφή, κατανοώντας τις αγωνίες τους αλλά και τις δικαιολογημένες απαιτήσεις τους για καλύτερη εκπαίδευση των παιδιών τους, χτίστηκε πεδίο αμοιβαίας εμπιστοσύνης και πολλές φορές μάλιστα αυτό αποτέλεσε για μένα ισχυρό εργαλείο στην διεκδίκηση των αιτημάτων μου.

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο στην προσπάθεια αυτή ήταν οι συνεργάτες μου, οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, με τους οποίους συνεργαστήκαμε άψογα και πάντα με τη βασική αρχή "η Διοίκηση υπηρετεί την Εκπαίδευση".

Υλοποιήσαμε δράσεις και ευκαιρίες ανάδειξης της δημιουργικότητας και της καινοτομίας μαθητών και εκπαιδευτικών.

Σας ευχαριστώ για την υποστήριξή σας και γνωρίζω ότι θα συνεχίσετε τη δημιουργική αυτή πορεία, ανεβάζοντας συνεχώς τον πήχη για μια συνεχή βελτίωση της εκπαίδευσης, του σχολείου μας, των μαθητών μας. 

Σε κάθε βήμα του διοικητικού μας έργου υπήρχε η παιδαγωγική-εκπαιδευτική οπτική και στην κατεύθυνση αυτή καθοδηγήθηκαν όλοι οι εκπαιδευτικοί μας.

Γνωρίζετε, αγαπητοί συνάδελφοι, ότι το έργο που επιτελούμε μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία είναι μοναδικό και ότι η διδασκαλία είναι προνόμιο, που το έχει ο δάσκαλος   εργαζόμενος για το μέλλον αυτού του κόσμου. Και το που βρισκόμαστε στη σχολική τάξη είναι βάλσαμο ψυχής. Όχι μόνο γιατί η διδασκαλία από μόνη της είναι κάτι το συναρπαστικό, αλλά και γιατί η καθημερινή επικοινωνία με νέους ανθρώπους και η αίσθηση ότι συμβάλλεις σε μια καλύτερη κοινωνία είναι κάτι που δίνει νόημα στη ζωή μας. Μα πάνω απ’ όλα γιατί σου δίνει την αίσθηση ότι έτσι αγωνίζεσαι για ν’ αλλάξεις τον κόσμο, κάνοντας τις καρδιές των μαθητών μας να χτυπούν σε πιο ανθρώπινους τόνους   ανασταίνοντας την ελπίδα μες στην απελπισία της σημερινής πραγματικότητας.

Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι ασκούμε ένα λειτούργημα, του εκπαιδευτικού. Και ανεξάρτητα από την αντιμετώπιση της πολιτείας και τις δύσκολες οικονομικές και εργασιακές συνθήκες, όταν μπαίνουμε στη τάξη οφείλουμε να μεταφέρουμε στα παιδιά αισιοδοξία και αγωνιστική διάθεση. Να τους προσφέρουμε ότι μπορούμε, αλλά κυρίως χαμόγελο και αγάπη που σίγουρα η πλειοψηφία τους τα έχουν ανάγκη πολύ περισσότερο από τις όποιες στεγνές γνώσεις. Η αμοιβή μας θα είναι η αγάπη και η εκτίμηση τους. Και μη ξεχνάμε ότι οι μαθητές είναι και οι δικαιότεροι και αυστηρότεροι κριτές στις προσπάθειές μας.

Φεύγοντας από τη θέση του Διευθυντή, κρατάω τους όμορφους τους ήχους των μαθητών μας, των συναδέλφων, των τραγουδιών που χορέψαμε, αλλά κυρίως θα θυμάμαι τα μάτια των μαθητών μας και των γονιών, που εναπόθεταν κάθε φορά τις ελπίδες τους και τις αγωνίες τους για την επόμενη σχολική χρονιά.

 

Αγαπητές Συναδέλφισσες.

Αγαπητοί Συνάδελφοι.

Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με μνημόνια, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και διατάγματα. Αλλάζουν από φωτισμένους ανθρώπους  και είναι δικιά μας υποχρέωση να τους δημιουργήσουμε.

Σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, δύναμη, υγεία και υπομονή σε σας και στις οικογένειες σας και να αξιωθούμε να ολοκληρώσουμε την εκπαιδευτική και παιδαγωγική μας σταδιοδρομία  μέσα σε καλύτερες εργασιακές και ανθρώπινες συνθήκες.

Τολμήστε να ονειρευτείτε ότι η πέτρα γίνεται χρυσός όταν με αγάπη και τέχνη τη σμιλέψετε.

ΕΒΑΛΑ ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΤΗ ΞΕΡΟΛΙΘΙΑ..ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΜΩΣ ΠΟΛΛΕΣ ΑΚΟΜΑ