Ενα όνειρο

«Είχα και έχω ένα όνειρο: μαζί με τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, να οργανώσω ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, όπως ορίζει ο νόμος» λέει στην «Κ» η πρόεδρος της Β΄ ΕΛΜΕ Αθήνας, κ. Δήμητρα Παυλάκου.
Και μας εξηγεί την περιπέτειά της: «Κατέθεσα φάκελο υποψηφιότητας για θέση διευθύντριας σε σχολεία της Αθήνας. Σταθερά, αντικειμενικά κριτήρια πήρα 24,5 μόρια, με διδακτορικό στην Κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στρασβούργου και μεταπτυχιακό στην ψυχολογία του Πανεπιστημίου Louis Pasteur του Στρασβούργου. Εχω διδάξει σε σχολεία, διαθέτω συγγραφικό έργο, έχω κάνει έρευνες πεδίου και θέματα περιβάλλοντος. Ισως όμως αυτά να μην αρκούν και να είναι απαραίτητη η συνέντευξη ώστε να νομιμοποποιηθούν οι διακρίσεις, ο κομματισμός, η αναξιοκρατία. Μελέτησα πάνω από 20 πίνακες με αποτελέσματα συνεντεύξεων. Τους υποψηφίους τους γνώριζα ως παλιά και εν ενεργεία καθηγήτρια και συνδικαλίστρια. Ολοι τους με σταθερά αντικειμενικά κριτήρια από 23,5 έως 28,5 μόρια. Η συνέντευξη τους κατέβασε στην κατάταξη, και πάνω από το 75% των ανθρώπων αυτών βρέθηκαν κάτω από υποψηφίους με ένα βασικό (ή έστω με δεύτερο) πτυχίο και χωρίς άλλα προσόντα».
Η κ. Παυλάκου καταλήγει: «Είναι άδικο να προκρίνονται για διευθυντές εκπαιδευτικοί χωρίς τυπικά προσόντα, μέσω των πελατειακών σχέσεων και των κομματικών συνδέσεων. Τα σχολεία δεν θα ωφεληθούν με τέτοιες επιλογές, που θα διεκπεραιώνουν εγκυκλίους αλλά στερούνται και παιδαγωγικής και πολιτισμού και φαντασίας, τα οποία έχουν ανάγκη η εκπαίδευση. Θα ακούσουμε τα παιδιά και τους δασκάλους που μπορούν να πάνε το σχολείο ένα σκαλί πιο πάνω;»